MÜSLÜMANLAR ARASINDA KARDEŞLİK (2)
Bununla da yetinmeyen Medineliler Allah Resulü'ne giderek, hurmalıklarını da kardeşleriyle paylaşmayı teklif etmişlerdir. Bu kardeşlik ve fedakârlığın, hayata şehvet gözlüğüyle bakan insanların idrak edemeyeceği bir boyutu daha vardı: Hanımından ayrı düşen veya müşrik olduğu için hanımı kendisiyle Medine'ye gelmeyen Muhacirler vardı. Medineli Müslümanlardan bazıları hanımlarından birisini boşayarak kardeşlerine vermekle, kardeşini kendisine tercih etme faziletinin ve fedakârlığın en yüce örneklerini bizlere hediye etmişlerdir. Bütün bu yardımlarından dolayı Medineli Müslümanlar, `Ensar' (yardımcılar) lakabını almışlardır. Yüce Allah (c.c.), Haşr Sûresi'nin 9. ayetinde bu kardeşliği şu sûretle methetmişlerdir: "Muhacirler'den önce Medine'yi yurt ve iman evi edinenler, kendilerine hicret edip gelenlere muhabbet beslerler. Onlara verilen şeylerden dolayı bir kaygı duymazlar. Kendilerinde ihtiyaç bile olsa (kardeşlerini) nefisleri üzerlerine tercih ederler. Kim de nefsinin hırsından korunursa, işte bunlar (azaptan) kurtulanlardır." Bu kardeşlerden biri vefat ettiğinde, diğeri malına vâris de olmaktaydı. Bedir Harbi'den sonra bu miras hükmü kaldırılmıştır. Zira, Mekkeli Muhacirler ticaret ve ziraatı öğrenerek kendi maişetlerini temin etmiş, Medine'ye ve şartlarına alışmışlardı. Bu noktada bir misal vermek gerekirse; Sa'd b. Rebi ile Abdurrahman b. Avf kardeş tayin edilmişti. Ensar'dan olan Hz. Sa'd; Medine'nin en zenginlerinden biri idi. Kardeşine malının yarısını teklif ettiğinde Abdurrahman b. Avf (r.a.), "Allah, malını hayırlı etsin. Benim onlara ihtiyacım yok. Bana yapacağın en büyük iyilik çarşınızın yolunu göstermektir" şeklinde mukabele etmişlerdi. Ertesi gün çarşıya götürülen Hz. Abdurrahman, peynir, yağ gibi şeyler alıp satmakla işe başlamış, kısa zaman sonra da Medine'nin