HİKMETLER (5)
Hicret arkadaşı olarak Resulûllah'ın Hz. Ebubekir'i seçmesi, ona bu lutfun verilmesi boşa değildir. Hz. Ebubekir her hâli ile buna layık olmuştur. Yola çıkarken evine hiçbir şey bırakmayan Ebubekir, mağaraya girmeden önce kendisi öne geçmiş ve mağarada vahşi bir hayvan var mıdır diye kontrol etmiştir. Bütün ailesini de hizmet için seferber etmiştir. Yukarıda zikredildiği gibi, Allah Resulü, dizinde uyurken içeri girmek üzere olan yılanın deliğine parmağını tıkamış, Allah Resulü uyanmasın diye ayağının acısını dışa vurmamıştı. Asr-ı Saadet, onun Allah Resulü'ne olan teslimiyet ve muhabbetini gösteren şeref levhaları ile doludur. İşte Allah Resulü'yle hicret etme lutfunun kendisine verilmesindeki nükteyi, kendisinde yok olacak kadar Habib-i Hüda ile aynileşmesinde görmek gerekir. Ebubekir her an Resulûllah için canını feda etmeye hazır bir insandı. Nitekim, buna delil olarak yukarıdaki olaylar yetmiştir. Bunun için Resulûllah; "Ben dünyada dost edinseydim, Ebubekir'i dost edinirdim" buyuruyor. Ebubekir'deki bu sonsuz teslimiyet, aşk ve sevgi, bir insana duyulabilecek cinsten değildir. Bu aşk, ancak Allah sevgisinden kaynaklanıyordu Ancak İslam'da bulunabilecek bu sevgi, bu derece aşk başka hiçbir varlığa duyulamaz. Bu ancak Allah'a ve Allah'ın sevdiklerinedir. Hz. Ömer açıktan hicret etmiş, Resulûllah ise gizli, her türlü tedbiri alarak Mekke'den çıkmıştı. Acaba Hz. Ömer, Resulûllah'tan daha mı cesaretli idi? Burada verilecek cevap şudur: Hz. Peygamber bir ölçüyü temsil etmektedir. O'nun yaptığı her şey örnek alınacak, sünnet olarak rehber edinilecek hareketlerdir. Eğer Resulûllah da öyle açıktan hicret etmiş olsaydı, hiçbir tedbir almamış olsaydı, bunun bir farz