RESULÛLLAH’IN HİCRETİ (M.622) (2)
Bu İlahî emri alır almaz, Hz. Ebubekir'in evine giden Allah Resulü, ona; "Yüce Allah, Bana hicret için izin verdi" buyurunca, Hz. Ebubekir merakla, "Ben de Sana refakatla şereflenecek miyim ya Resulallah?" diye sordu. Peygamberimizin; "Evet" cevabı üzerine, Hz. Sıddık gözyaşlarını tutamadılar. Hz. Aişe; "O güne kadar, bir insanın sevincinden böylesine ağladığını görmemiştim" diyerek babasının hissiyatını dile getirmişlerdir. Allah Resulü, bu İlahî emir üzerine, yol arkadaşıyla birlikte hazırlık yapmaya başladılar. Yollukların hazırlanmasında Hz. Ebubekir'in kızı Esma bizzat çalışmaktaydı. Oğlu Abdullah da, onlara her gece haber taşıyacaktı. Koyunların çobanı da, sürüyü sığınacakları mağaraya yaklaştırıp sütten istifade etmelerini sağlayacaktı. Hz. Peygamber, yola çıkmadan önce, Hz. Ebubekir'in beslediği iki binek hayvanından birini bedeli karşılığında satın aldılar. Ayrıca, Medine'ye kadar kendilerine kılavuzluk etmek üzere, müşrik olmasına rağmen, güvenilir bir kimse olan Abullah b. Uraykıt'la anlaştılar. İki binit devesini kendisine teslim ettiler ve üç gece sonra Sevr Dağı eteğinde buluşmak üzere sözleştiler. Hareket edecekleri gece, müşrikler muhasarayı başlatmışlardı. Hz. Peygamber, Hz. Ali'ye (r.a.); "Yatağımda yat, uyu. Üzerin örtülü olsun! Sakın korkma. Sana hiçbir zarar veremeyecekler" buyurarak, kendi yatağına yatmasını emrettiler. Ayrıca Hz. Ali'ye, kendisine teslim edilen emanetlerin sahiplerini de bildirerek, bu emanetleri sahiplerine iade etmedikçe Mekke'den çıkmamasını emir buyurdular. Mekkeliler "Muhammedü'l-Emîn" dedikleri Hz. Peygamber'e sonsuz bir güven duygusu içerisinde olduklarından, kıymetli eşyalarını kendisine emanet ederlerdi. İnsanlık adına ne kadar hazin bir tecellidir ki, ölüm kararını alanların da Allah Resulü'nde emanetle-