İKİNCİ AKABE BİATI (2)
disi, artık sırtını dayayacağı samimi, gönül ehli insanları bulmuştu. Dava, bu mübarek insanların yardımıyla izzetini gösterecekti. Hz. Peygamber biraz Kur'an okuduktan sonra; "Kadınlarınızı ve çocuklarınızı nasıl koruyorsanız, Beni de öylece korumak üzere size elimi veriyorum" dedi. O an öylesine güzel bir manevî hava oluşmuştu ki, Allah Resulü ile Medineliler sanki tek cesette 75 tane ruh olmuşlardı. Allah Resulü'nü kucaklayışlarında, kalperinde zerre kadar hesap, zerre kadar pürüz, zerre kadar perde yoktu. Nitekim ilk biat eden, namazda Kudüs'e değil Kâbe'ye dönmekte ısrar ettiği ve fitneye vesile olduğu için Allah Resulü tarafından ikaz edilmiş olan Berâ b. Ma'rûr olmuştu. Aşkın girdiği yerde, kir ve pasın zerresi bulunabilir miydi! Aşk öyle bir erdirici sırdır ki; aşıkı ötelerin ötesine götürür, hasretin ötesinde hasret yaşatır. İşte sahabiler, o an bu sırra ermişlerdi. Allah Resulü'ne sahip çıkmanın getireceği çileler, sıkıntılar, eziyetler, yokluklar... hepsi silinmişti gözlerinden; bir nokta gibi olmuştu; hatta o kadar bile değildi. Onlar, o an ötelerin ötesini gözlüyor, düşünüyorlardı. Düşündükleri tek şey, Allah Resulü'nden ayrı düşmekti. Bu korkuyla Ebu'l-Heysem (r.a.) ayağa kalkıyor ve; "Biz bunu yaptıktan sonra, Siz de Allah'ın inayeti ile muvaffak olunca, bizi bırakıp kendi kavminizin yanına döner misiniz?" diyordu. Hz. Peygamber gülümseyerek cevap verdiler; "Kanım sizin kanınızdır. Siz Bendensiniz; Ben de sizdenim; kiminle döğüşürseniz, Ben de onunla harp ederim. Kiminle sulh yaparsanız, Ben de onlarla sulh ve musalaha yaparım." Bunun üzerine herkes biat etti. Biat tamamlanınca Hz. Peygamber, içlerinden 12 kişiyi nakib (temsilci) olarak seçmelerini söylediler. Onlar da üçü Evs, dokuzu da Hazreç kabilesinden olmak üzere nakibleri seçtiler. Hepsi de Allah Resulü'ne, "Darlık ve genişlikte, her halükârda itaat etmeye;