ÂLEMLERİ SEYR VE VUSLATIN BASAMAĞI (6)
son nefesinde gözlerini ona diker" buyurmuşlardır. Peygamberimiz (s.a.v.), Cebrail ile yedi kat göğü geçmiş, bu seyir esnasında birinci kat semada Hz. Âdem, ikinci kat semada Hz. İsa ve Yahya, üçüncü kat semada Hz. İdris, beşinci kat semada Hz. Harun, altıncı kat semada Hz. Musa ve yedinci kat semada Hz. İbrahim (a.s.) ile mülakat etmişler, merhabalaşmışlardır. Öyle bir fezaya çıkarıldı ki Allah Elçisi, orada kaderleri yazan kalemlerin cızırtılarını duyuyordu. Ve nihayet, Allah Resulü'nün önüne Sidre-i Münteha sahası açıldı. Allah'tan başkasınca bilinmeyen makamlar gösterildi. 111 Bu, son noktadır. Hiçbir varlık, o noktadan bir adım öteye geçemez. Belki de bu saha, varlıkların yaratılış sebebi olan Hz. Muhammed (s.a.v.) için halkedilmiş, sadece Peygamberimiz için bir defaya mahsus olarak kullanılmıştır. Dolayısıyla, bundan öteye geçmek Cebrail'in de haddi değildir. Cebrail (a.s.); "Bu, Sidretü'l-Müntehâ'dır" der. 112 Sidre-i Münteha'dan öteye yolculuk Refref'le olmuştur. Esasen, zaman ve mekân kabuğunu delen sır da Refref'de gizlidir. Zira, Refref, muhabbetullahtır. O, bu seyirdeki vasıtaların zübdesidir, vuslat aracıdır. Madde planında "yeşil bir perde"ye teşbih olunur. Dost, Dostuna vâsıl olurken yalnızdır artık; zât, sıfat ve esma tecellilerine muhataptır. Kendi diliyle söylersek; "İbrahim'in (a.s.) halilliğe, Musa'nın (a.s.) kelama, Muhammed'in (s.a.v.) ru'yete mazhar olmasına şaşıyor musunuz?!" 113 `Kul'unun Mi'rac'ını Rabbimizden dinleyelim: "Battığı zaman and olsun yıldıza ki, arkadaşınız (Muhammed) sapmadı, azmadı da. O, kendi arzularına göre de konuşmaz. 111 Buharî, 8/204 112 Buharî, 4/249; Ahmed b. Hanbel, Müsned, 4/209 113 Hâkim, Müstedrek, 2/469; Taberî, 27/48