HİKMETLER (5)
Hıristiyanların, Hakkı kabul etmemesinin sebebinin de cehalet, inat ve taassub olduğunu görüyoruz. Zira, Hıristiyanlığı çok iyi bildiği için Necaşi, İslam'ı tasdik etmiştir. Kendi kitaplarında Hz. Peygamber'in müjdesi olduğunu ikrar eden Necaşi'nin ilmi kendisine, İslam'ı tasdik edişinde perde değil rehber olmuştur. Habeşistan'a hicret, hülasa olarak şu hikmetleri içermektedir: Mekke'de Müslümanlar ciddi bir takibe, elim bir zulme mâruz kalınca Habeşistan'a hicret etmek zorunda kaldılar. Zira, Mekke'de inancını yaşama imkanı bulamayan sahabe, ya inancından taviz verecek veya davasından vazgeçecekti. Resulûllah'ın ve de sahabenin hayatını tetkik ettiğimizde, yaşamanın gayesinin sadece Allah'a kulluk olduğunu görüyoruz. Zaten Kur'an-ı Kerim'de; "Ben, cinleri ve insanları ancak Bana kul olsunlar diye yarattım" buyuruluyor. Bu münasebetle mü'minin vatanı, inancını yaşayacağı yer olacağından, inanca vatan arama ihtiyacı duyulup, bu sebeple de Habeşistan'a hicret edilmiştir. Denilebilir ki; mü'min ancak inancını yaşamak için hicret edip hayatını tehlikeye atar. Maddî hayatını kazanması için inancını tehlikeye atması ise câiz değildir. Zaten tercih edeceği böyle bir hayat da gayesiz ve maksatsız olduğu için, kulluktan uzaktır. İnsanı, eşref-i mahlûkat yapan en mukaddes yol, İslam'ı yaşamasıdır. Bu yaşayış olmadıktan sonra, insanın diğer varlıklardan farkı olmadığı gibi onlardan da aşağı olur. Zira, onda, en üstün hakikat olarak; Allah'a vâsıl olma imkanı ve kabiliyeti vardır. O, bu yönü ile eşreftir. Aksi hâlde, hayatı sadece mideden ibaret görmek ve hayatı bunun üzerine bina etmek, ondaki yaratılış gaye ve maksadını imha etmektir ki, bu hadise de ancak elim bir neticedir. Esasen; Müslümanın aslî vatanı cennettir. İnsanın dünyada yerleştiği mekânlar ise uğrak yeri olup, imtihan mekânıdır. Maksat, o mekânlarda, Allah'ın rızasına uygun ameller işleyebilmektir. An-