HZ. ALİ/VELAYETİN BAŞI (2)
O'nun temayüz etmiş en bâriz vasıfları; tevazu, hayâ, adalet, takva, ilim ve hikmettir. Gece sabahlara kadar Kâbe mumu gibi yanar, Allah korkusundan damla damla yaş dökerdi. 10 yaşından başlayarak şehadet şerbetini içinceye kadar fiilen yarım asır Allah yolunda mücadele vermiş, bunun 23 yılını İki Cihan Serveri ile birarada geçirmiştir. "Ey Resul! Rabbinden Sana indirileni tebliğ et" 59 mealindeki ayetle açığa vurulan tebliğden sonra pek çok çile ve meşakkate mübarek gönlünü siper etmiş, büyük dava adamı olma şerefini kazanmıştır. Bir gün, Allah'ın Sevgilisi ve elinden tuttuğu yeğeni Hz. Ali, Kâbe'ye gidiyorlar. Kimsenin olmadığı bir saatte, Peygamberimiz çökerek Ali'yi omuzlarına alıyor, büyük bir putu Kâbe'den düşürerek parça parça ediyorlar. Arkadan başlayan çile ve meşakkat devri, tüyler ürpertici manzaralar... Nihayet, Allah Resulü'nün öldürülmesine karar veriyor müşrikler. Vahiyle haber alan İki Cihan Serveri, yeşil hırkasını Hz. Ali'ye verip gece yatağında yatmasını tenbih ediyor, bıraktığı emanetleri sahiplerine tevdi ederek arkadan hicret etmesini istiyor. Sâdık dost ve dava eri Hz. Ali (k.v.) ölümü göze alarak Sonsuzluk Nebisinin yatağına yatıyor. Evi saran müşriklerin içeri girmesiyle karşı karşıya kalıyor, soğukkanlılığını bozmadan onları bertaraf ediyor. 3 gün içinde emanetleri sahiplerine bırakarak Medine'ye hicret yolunu tutuyor. Geceleri yürüyor, gündüzleri gizleniyordu. Böylece, tek başına, her tanesi ateşten bir akrep, kızgın demirden bir çivi, taban ısıran, alev saçan kumlar üzerinde 400 kilometreyi aşıp, nice zahmetler çekerek Medine'ye vardı. Resul-i Ekrem (s.a.v.), O'nu yanına çağırdı. Fakat uzun yolculuktan ayakları lime lime parçalanan O Allah erinin adım atacak tâkâtı kalmamıştı. Ni59 Mâide, 67