HUDUDULLAHA RİAYETİ
Hz. Ebubekir (r.a.) ahkâm-ı şer'iyyeyi korumada azami titizliği gösterir, bu hususta hiçbir bahane tanımazdı. Halifeliği sırasında zekât vermek istemeyen bir kabileye karşı ordu ile çıkarak ahkamın tatbikini sağlamıştır. Allah ve Resulü yoluna muhalif hangi hareketi görürse, şiddetle kükrer, şecaat gösterirdi. MERHAMETİ Onun en bâriz vasıflarından biri de, merhameti idi. Resul-i Ekrem (s.a.v.), onu bu yönüyle övmüştür. Bir niyazında şöyle yalvarır: "Allahım; yarın ahirette vücudumu o kadar büyüt ki, cehennemi ben doldurayım; başkasına yer kalmasın, bütün kulların hesabına ben yanayım." Herhalde, merhametin zirvesi budur. HAFÎ ZİKRİ Hz. Sıddık-i Ekber (r.a.), muhabbetten ciğeri yanan bir Allah aşıkı idi. Her hâlinde, hususiyle gece ibadetlerinde bunu sezmek, görmek mümkün idi. Sevr Mağarası'nda bizzat Resulûllah'ın tarifiyle dilini damağına yapıştırarak hafî zikir yapmağa başlamış, bu hususta ümmetin önderi olmuş, 12 ehl-i sünnet hak meşrebinden dördü, bu hafî zikri esas alarak sistemini geliştirmiştir. İRADE HÂKİMİYETİ İrade hâkimiyeti ve soğukkanlılığı herkesten ziyade belirgindi. Hayatının her anı incelendiğinde bunu görmek mümkündür. Hususiyle Resulûllah'ın vefatında üzüntüden çöken, şaşkınlığından çılgına dönen sahabeyi teskin etmiş, Hz. Ömer'i (r.a.) uyararak sakinleştirmiş ve şöyle demiştir; "Her kim Muhammed'e tapıyor idiyse bilsin ki, Muhammed öldü. Kim Allah'a tapıyorsa, bilsin ki o Hayy'dır, ölmez."