HZ. EBUBEKİR/SIDDIK-I EKBER (2)
den atılarak, risaletin kaynağına (Resul-i Ekrem'e) bizzat başvurarak haberin aslını öğrendi ve tereddütsüz bir tasdikle ümmete örnek oldu; `Sıddıkiyet' makamına ulaştı. Böyle bir şeref, sadece ona nasip oldu. Hz. Ebubekir (r.a.) fasih konuşan, güzel yüzlü, ince, zayıf uzuna yakın orta boylu, kuruca yüzlü, çukurca gözlü, yumru alınlı ve seyrek sakallı idi. RESUL-İ EKREM ONU MEDHEDİYOR "Ebubekir Bendendir, Ben de ondanım. Ebubekir dünya ve ahirette kardeşimdir." "Bir peygamber olmak müstesna, Ebubekir bu ümmetin en faziletlisidir." "Bana inananların en sevgilisi Aişe'dir. Erkeklerden de babasıdır." "İyi huylar üç yüz altmış tanedir. Hz. Ebubekir sordu: `Ey Allah'ın Resulü, onlardan bende bir şey var mı?' Varlık nuru buyurdular: Hepsi sendedir, ey Ebubekir!" "Muhakkak ki arkadaşlığı hususunda da malı hususunda da insanların bana en çok ihsanlısı Ebubekir'dir. (Ümmetimden) kendime bir halil edinseydim, muhakkak Ebubekir'i dost edinirdim. Lakin İslam kardeşliği yüzünden (hâsıl) olan kardeşlik (şahsi dostlukan efdaldir). Mescidde Ebubekir'in kapısından başka hiçbir küçük kapı bırakılmasın."54 ONUN HUSUSİYETLERİ O, aşkullah, haşyetullah ve muhabbet-i Resulillah'tan daima mahzundu. Geceleri başını secdeye koyar, Kâbe mumu gibi sabahlara kadar yanar, gözlerinden billur billur yaşlar akıtırdı. Ondaki eda, ondaki hislilik, ondaki incelik, ondaki duygu hiçbir kula nasip olmamıştı. Ahkam-ı şer'iyyeyi layıkıyla ârif, Kur'an-ı Hakim'in inceliklerine layıkı ile vâkıf, ahlak-ı hamide ile muttasıf idi. 54 Müslim