KUTSAL ÇİLE VE İMTİHAN SIRRI (3)
Misaller vermek gerekirse; Ebuzer (r.a.) Mekke'ye geldiğinde, Hz. Peygamber'le tanışmamış olduğu hâlde; "Allah Resulü'nü tehlikeye atabilirim" düşüncesiyle kimseye O'nun nerede olduğunu bir iki gün sormamıştı. Hz. Ali'yle tanışıp iki gün evinde kaldığı hâlde, ikisi de aynı hassasiyetle birbirlerine Allah Resulü'nden konu açmamışlardı. Hz. Ali, kendisini Resul-i Ekrem'le tanışmaya götürürken de; "Beni arkamdan takip et. Eğer bir tehlike sezersem duvara yaslanıp ayakkabımı bağlar gibi yaparım; sen de sıvışırsın" demişti. Hz. Ebubekir, Kâbe'de saldırıya uğradıktan sonra evinde dinlenirken, Allah Resulü'nden haber getirmesi için, o zaman henüz İslam olmamış olan annesini, Hz. Ömer'in kız kardeşi Ümmü Cemil'e gönderdiğinde; Ümmü Cemil, Allah Resulü'nden aldığı talimat gereği ona, "Ben O'nun hakkında bir şey bilmiyorum. Ama istersen beraber Ebubekir'in yanına gidelim" demiş; Hz. Peygamberin sıhhat haberini Ebubekir'e ancak yanına varınca kendisi ulaştırmıştır. Müşriklerin eziyetlerine dayanamayacak duruma gelen Hz. Habbab, bir gün huzura gelerek; "Ya Resulallah! Çektiğimiz şu işkencelerden kurtulmamız için Allah'a dua etmez misin?" dediğinde Hz. Resul; "Allah, elbette bu işi tamamlayacaktır. Ve bütün dinlerden üstün kılacaktır. Öyle ki, hayvanına binip San'a'dan Hadramut'a kadar tek başına giden bir kimse, Allah'tan başkasından korkmayacak, koyunları hakkında da kurt saldırmasından başka hiçbir endişe duymayacaktır" şeklinde mukabele etmişti. Hz. Habbab; "Biz can çekişiyoruz; o nelerden bahsediyor" şeklinde bir menfî tavır ortaya koymamış; bilakis bu vaad ile kuvvet bulmuştur. Ayrıca, Darü'l-Erkam'da Hz. Resul'e birkaç defa; "Artık müsaade etseniz de inandıklarımızı müşriklere haykırsak" şeklinde teklif götürmüşler; "Henüz azız, bu işe yetmeyiz" cevabına boyun bükmüşlerdir.