KUTSAL ÇİLE VE İMTİHAN SIRRI (2)
mişti ki, onları yollarından ayırmağa zerre kadar imkân kalmamıştı. Hz. İsa'nın havarileri arasında bunların bir nazîri bulunamaz... Hz. İsa Salib'e sevkolunduğu zaman havarileri onu terk etmişlerdi... Muhammed'in ashabı ise O'nun etrafında toplanıyor, mazlum ve masum Peygamberlerini müdafaa ediyor, O'nun davası uğrunda canlarını feda ederek düşmanlarına karşı zafer kazanmasını temin ediyorlardı." Aklın, idrakte âciz kaldığı bu hâlin izahı ancak aşkla yapılabilir. Zira, onları kendi varlıklarından soyup o İlahî kalıba yerleştiren tek unsur, onların Allah ve Resulü'nde fenâ bulacak nisbetteki sevgileri idi. 3. Buradan çıkan başka bir netice de şudur: İslam'ı dava edinen bir liderin temel vasfı, Allah'ı hakka'l-yakîn bilen ve gönlünü O'na tecelligâh kılmış; İlahî sevgiyle taşıp bu sevgiyi etrafındakilere yaşatıyor olabilmesidir. Zira, bu sevgi ve Hakk'a dostluk olmadığında, oluşacak cemaatin kemâlinden söz edilemez. Demek oluyor ki; bu vasfı taşıyan liderin, cemaatini İlahî bir kardeşlik bağıyla örüp yoğurmasını sağlayan sermayesi Allah aşkıdır. Dava erlerinin pişmesi, olgunlaşması ise, ancak çile ile mümkün olacaktır. Dolayısıyla; dava lideri ve erlerinin kemâllerinin başka bir yönden göstergesi de, onların çektikleri çileyle, taşıdıkları kemâl hâllerinin doğru orantılı olmasıdır. 4. Sahabenin yaşadığı Allah ve Peygamber sevgisinin bir boyutunu da, teslimiyetlerinin tam oluşu teşkil etmektedir. Daha evvelce değindiğimiz gibi ilk Müslümanların, Müslüman olmadan evvelki karakterleri dikkate alındığında, davanın yükünü taşıyacak fıtrat ve kabiliyette oldukları görülmekteydi. Böyle olmalarına rağmen onlar, gizli davet dönemi başta olmak üzere, Allah Resulü'nün samimiyetinden zerre kadar şüpheye düşmemişler; uyguladığı siyasete noktası noktasına riayet etmişlerdir.