İLK İNEN AYETLERDEKİ HİKMETLER (2)
Kendini tanıtmayı murad etmiştir. Bir ayet-i kerimede; "Ben insanları ve cinleri ancak Bana kulluk etsinler diye yarattım" 40 deniyor. Buradaki kulluktan maksat, Allah'ı bilmek demektir. Nitekim, bir kudsî hadiste Rabbimiz; "Ben, gizli bir hazine idim. Bilinmek istedim ve mahlukatı halkettim" buyuruyor. Hz. Ali (r.a.) de, "Ben, görmediğim Allah'a inanmam" buyurur. Bütün bunlardan anlaşılan; her türlü eşyadan bir yol bulup kulun Allah'a gitmesi gereğidir. Cenab-ı Hakk'ın kerem sıfatından bahisle, insanın bir lutuf eseri olarak dünyaya geldiği zikredilir. İkram ve lutuf; hak sahibi olma hakkına mâlik olmadığı hâlde, hak sahibi olmaktır. Yani; insan, dünyaya gelme hakkına sahip olmadığı hâlde, Allah'ın değişik ikramlarına muhatap olmuştur. Allah, herkese dilediği kadar lutfetmiştir. Akıl, mal, mülk, evlat, rütbe nev'inden az veya çok oluşu, O'nun ikramıdır. İkram ve lutufta eşitlik aranamaz. Yani hiç kimse; `niçin bana filancı kadar vermedin?' diyemez. Zira, O'nun verdiği, kereminin sonucudur. Zaten insanın var olma hakkı yoktu ki, mülkiyetinin fazlasını talep hakkı olsun. Bu noktada şunu da belirtmek lazım; bütün bunlara rağmen Allah (c.c.) âdil olduğu için, herkesi kendi şartları ve mâlik olduğu imkânlarıyla imtihan eder. Az verdiğinden çok, çok verdiğinden az miktar hesap istemez. Bir verdiğinden on'un, on verdiğinden bir'in hesabını istemez. Hz. Muhammed (s.a.v.)'in, ilk vahiyden çok önceleri, sık sık Hira Mağarası'nda uzlete çekildiğini biliyoruz. O, dünya ve insanlardan uzakta, Rabbiyle başbaşa feyz-i İlahînin zevkine varıyor, Kendini adeta İlahî görevine hazırlıyordu. Bazılarının iddia ettiği gibi uzlet, sadece insanlardan kaçıp karanlık köşelerde zaman geçirmek değildir. İnsanın, kendi derûnundaki İlahî gerçekle râbıtasıdır. Mânâsı çok derindir. Bizzat Resul-i Ekrem (s.a.v.) bunu yaşamış, bu konuda bize örnek olmuştur. 40 Zâriyat, 56