CAHİLİYE ARAPLARINDA HANİFLİK İZLERİ (4)
değildi. Mücâdelelerinde, daha çok kabile taassubu hâkimdi. Bütün bu muharref dinler arasında müşterek noktalar epeyce çoktu. Zaten Hıristiyanlar, muharref kitaplarının emrettiği şeylerden istediklerini uyguluyorlar, birçok çirkinliği işlemekten çekinmiyorlardı. Farklı inançlara sahip bu insanlar, birbirlerine hoşgörü ile bakabiliyorlardı. Fakat asıl mesele, bu insanların Resulûllah'ın davasına karşı neden hoşgörü sahibi olamadıkları noktasında düğümleniyordu. Neden, İslam'a hoşgörü ile bakamıyorlardı? Çünkü, Allah Resulü, onları şirkten temizleyecek, inançlarını yepyeni bir kıvama sokacak, yaşayageldikleri çirkin hayatlarını altüst edip güzel bir mecraya yönlendirecek yeni bir mesaj, yeni bir nizam getirmişti. İslam öncesi Arabistan'da, bir din diğer bir dinin bâtıl anlayışını da kabul etmişti. Böylece putperestlik ve Hıristiyanlık kolaylıkla birarada yaşayabiliyordu. Bu da bize; bâtılın, diğer bir bâtıl anlayışla çoğu zaman barışık olabileceğini ve fakat hiçbir zaman hak ile beraber ve barışık olamayacağını göstermesi açısından manidardır. Resulûllah'ın getirdiği nizam, onların kötülüklerine, çirkinlik ve sapmışlıklarına temelden son veriyordu. Denebilir ki; tarihte pek az peygamberin kavmi, kendi bâtıl ve yanlış anlayışlarına bu derece inanmıştı. Belki de hiçbir toplumda adaletsizlik, iğrenç tavırlar sosyal hayata bu denli nüfuz etmemişti. Bu sebeple Mekkeliler, diğer inançlara gösterdikleri hoşgörüyü İslam'a gösteremezlerdi, göstermediler de. Şu bir gerçektir ki; herkes kendi inancının gereğini yapar. Hakkın temsilcileri hayrın yayılması için ısrar ederken, bâtılın temsilcileri de her çeşit kötülüğün çoğalması için çırpınır dururlar. Bu yönü ile dünya, sadece inançların mücadele sahasıdır.