İSLAM’A BEŞİK OLARAK ARABİSTAN’IN SEÇİLMESİ (3)
Araplar, fıtrî yapılarına yönelik dış baskılardan uzak yaşamışlardır. Nefislerinin güçlerini istedikleri istikamette yönlendirmiş, çoğu kere ifrat çizgisinde seyretmişlerdir. Dış baskıların olmayışı sebebiyle karakterlerine, pasif ve tefrit çizgide seyretmek uygun düşmemekteydi. Cesur, savaşçı, cengâver ve gösteriş hayranı insanlardı. Bu, onların fıtrî güçlerinin diri kalmasında etkili olmuş ve Müslüman olduklarında bu kuvvetlerinin İslam davasını yaşamak ve yaşatmak uğruna kanalize edilmesinde kolaylık sağlamıştır. Tek başına arslan avına çıkan Hz. Hamza, cesaret ve şecaatini Müslüman olduktan sonra İslam'a vakfetmiş, Allah Elçisi'ni ve arkadaşlarını savunmaktan bir adım geri durmamıştır. Arap Yarımadası, din fikrinden uzak değildi. Hak veya bâtıl bir din fikri mevcuttu. İnsanlar, din fikrini temelde benimsemiş durumdaydılar. Ancak, bu din kültürü, inanç kırıntıları hâlinde kendini gösteriyordu. Yazılı kaynakları olmadığı için, şümullü bir dinî anlayışa rastlanmamaktaydı. Yahudilik ve Hıristiyanlık ise, tutunabilmiş değildi. Bu açıdan Arap Yarımadası'nın insanında işlenmemiş, potansiyel bir kabiliyet mevcuttu. Arap Yarımadası, daha önceki birçok peygamberi de bağrına basmıştır. Hz. Adem'den itibaren pek çok Allah elçisi, bu bölgeden zuhur etmiştir. Arap Yarımadası'nın tabiat şartları ve sadeliği, insanları dış âlemden çok, iç âlemlere sürüklüyordu. İnsanların arayışları, iç tabiata dönük bir hâldeydi. İnsanlar, adeta İslam'a hazırlanıyorlardı. Bir sanatkârın, eserini istediği tarzda ortaya koyabilmesi, bir mimarın dilediği yapıyı oluşturabilmesi için, ellerindeki malzemenin başkaları tarafından daha önce kullanılmamış, işlenmemiş, bâkir olması daha uygundur. Bu gereklilik, bir insan medeniyetinin oluşturulmasında kendini daha çok gösterir. Bu medeniyette yapıtaşı