İSLAM’A BEŞİK OLARAK ARABİSTAN’IN SEÇİLMESİ (2)
Nasıl ki, kâinatın süsü olan insanı çekip aldığınızda kainatta hiçbir güzelliğin anlamı kalmamaktadır; Mekke ve civarını da Hz. Peygamber ve ashab-ı güzînsiz düşünmek o beldeleri anlamsız kılmaktadır. Aşılması zor olan çöllerle kaplı Arap Yarımadası, devrin İran ve Bizans medeniyetinin çirkinliklerinden uzak kalmış bâkir bir mekândır. Medeniyet bakımından, adeta nadasa bırakılmıştır. Entrikalar, ince hesaplar ve şeytanî kandırmacalara sahne olmamıştır. Kaba bir dünya anlayışı hâkimdir. Devesi için kırk yıl savaşacak kadar sevdiğine sâdık olan çöl insanı haşindir, korkusuzdur. Mehtaplı gecelerde yıldızlarla konuşur. Kum fırtınasının getirdiği toz ve topraktan başka yabancı misafire de şahit olmaz. Kuş uçmaz; zira çöle takat dayanmaz. Kervan ise, ancak uzun zaman aralıklarında geçer. Kabilesi, devesi, gecelerde konuştuğu, dertleştiği yıldızlar ve sevgilisi dışında bir ufka sahip değildir o dönemin insanı. Fakat umut dolu gözlerle, kendi kavminden çıkacak yüce bir insanın emarelerine şahit olmaktadır. Hasreti artmaktadır. Cahiliye devri Araplarında, kavmine karşı aşırı bir bağlılık görülmektedir. Kabilesine sahip çıkmak, en kuvvetli inancıdır. Kabileler arasındaki bitmek bilmeyen uzun savaşlar, adeta bu inancın ispatıdır. Nitekim, gün gelmiş Resulûllah'a karşı hoşgörü ile bakmayan, davasına inanmayan Hâşimoğulları kabilesi, onu diğer kabilelere karşı korumuşlardır. Allah Elçisi'nin getirdiği dine karşı çıkmaları da, daha çok, kabilelerinin anlayış ve inancına ters düştüğü içindi. Fakat İslam'ı tanımalarından sonra, onlardaki bu kavmî bağlılık, İslam'a ve Hz. Peygamber'e bağlılık şekline dönüşmüştür. Bu güçlü teslimiyet ve rabıtayla Araplar, dünyaya İslam'ı yaymak gibi bir şerefe erişmişlerdir. Gelenek ve töreler de, onların sarsılmaz inançları hâlindeydi. Nitekim; öz kızını törelere bağlılık uğruna diri diri toprağa gömen Ömer, İslam olduktan sonra aynı güçle İslam'a sarılmış ve Hz. Ömer olmuştur.