MEKKE HZ. İBRAHİM’LE YEŞERİYOR (2)
kısmını namaz kılmak için, zürriyetimin bulunduğu bu yere doğru meylettirip heveslendir ve onları her çeşit meyvelerden rızıklandır. Umulur ki, Sana şükrederler'' 16 dedi. İşte bu dua bereketiyle, iman ve hakikatin vatanı Mekke vadisi oluyor; belki bu dua ile iki cihan serveri Hz. Muhammed (s.a.v.) müjdeleniyordu. Mü'minlerin kıblesinin Kâbe olmasının, hac ibadeti, dolayısıyla Mekke'nin Allah'a ibadetin bir sembolü hâline gelmesinin hikmetlerini bu duada aramak yerinde olur. Hz. Hacer ve çocuğu, kırbadaki su ile bir müddet idare ettiler; su tükenince, susuzluk başladı. Hz. Hacer, Hz. İsmail'in susuzluktan yerde yuvarlandığını ve sızlandığını görünce, son derece üzüldü, oradan uzaklaştı. Kâbe'ye en yakın mesafedeki Safâ tepeciğinin üzerine çıkarak; "Bir kimse görebilir miyim?'' diye etrafa bakınmağa başladı. Fakat, hiç kimseyi göremedi. Safâ'dan inip Merve tepeciğine kadar hızla gitti. Oradan da etrafı süzdü. Fakat, yine bir kimse görmek mümkün olmadı. Böylece, iki tepecik arasında yedi defa gidip geldi. Son defasında Merve'de iken kulağına art arda bir ses geldi. Hz. Hacer, "Ey seslenen kişi! Sesini bize duyurdun, eğer bize yardım edebilirsen, yardım et'' dedi. O sırada, Zemzem kuyusunun bulunduğu yerde bir melek (Cebrail) göründü. Melek, kupkuru çölden İsmail ve Hacer için ve de onların yolundan gidecekler için, Kıyamete kadar kurumayacak bir su kaynağı takdim etti. Zemzem, sulayacaktı artık Mekke'yi. Hz. Hacer, hem avuçlayıp kırbasını su ile dolduruyor, hem de boş yere akıp gitmesin diye suyu gölet yapıyordu. Su alındıkça kaynıyordu. Zemzem, kendi hâline bırakılsa, nerede ise akar bir su olacaktı. Hz. Hacer Zemzem'den hem içti, hem Hz. İsmail'e içirdi. Melek; Sakın, helak oluruz diye korkmayın. İşte şurası Beytullah'ın yeridir. O Beyti, şu çocukla babası yapacaktır. Muhakkak ki Allah, bu işi yapacak olanları zâyi etmez'' dedi. O zaman, Beytullah'ın yeri, tümsekçe idi. Uzun zaman akan seller, sağını solunu oyup götürmüştü. 16 İbrahim, 37