İMAM HÜSEYİN’İN HALKA HUTBE İRAD EDEREK ONLARI MUAVİYE VE ÜMEYYEOĞULLARI’NA KARŞI UYARMASI (5)
"Evet, Allah şahittir ki biliyoruz" dediler. Dedi ki: "Resulüllah'ın (s.a.v.), "Ben Ademoğullarının efendisiyim . Ali Arapların efendisidir. Fatıma cennet kadınlarının efendisidir. Oğullarım Hasan ve Hüseyin de cennet gençlerinin efendisidirler" dediğini biliyor musunuz?" "Evet, Allah şahittir ki biliyoruz" dediler. Dedi ki: "Resulüllah (s.a.v.)'in yaptığı son konuşmasında, "Ey insanlar! Ben size iki ağır ve değerli emanet bırakıyorum; biri Allah'ın Kitabı, diğeri ise Ehl-i Beyt'imdir. Bunlara sarıldığınız sürece sapmazsınız" dediğini biliyor musunuz? "Evet, Allah şahittir ki biliyoruz" dediler. Yüce Allah'ın özel olarak Ali b. Ebi Tâlib ve Ehl-i Beyt'i hakkında indirdiği ve Resulü'nün (s.a.v.) dilinden bildirdiği hiçbir şeyi bırakmadı, hepsini hatırlatarak onları yemine verdi. Orada bulunan sahabiler: "Evet, Allah şahittir ki, bunları duyduk" diyorlardı. Tabiin olan kimseler de, "Allah şahittir ki, güvendiğimiz falan ve falan bunları bize anlattı" diyorlardı. Sonra onları şu hadis hakkında yemine verdi: "Resulüllah (s.a.v.)'in, "Beni sevdiğini iddia edip de Ali'ye buğzeden kimse yalan söylüyor. Ali'ye buğzeden kimse beni sevmiyor" dediğini ve birinin de, "Ya Resulüllah, bu nasıl olur?" diye sorduğunda, "Çünkü Ali Bendendir, Ben de Ali'denim. Kim onu severse, Beni sevmiştir. Beni seven de Allah ı sevmiştir. Kim ona buğzederse, Bana buğzetmiştir. Bana buğzeden de Allah'a buğzetmiştir" diye buyurduğunu biliyor musunuz?" Oradakiler, "Allah şahittir ki, bu hadisi duyduk" dediler. Bu konuşmaları dinledikten sonra dağılıp gittiler." 230 230 Kitab-u Süleym b. Kays, s. 323