HZ. HASAN VE HZ. HÜSEYİN’İN BABALARINI DEFNETTİKTEN SONRA KARŞILAŞTIKLARI DERVİŞ

---

"Rivayet edilmiştir ki; Hasan (a.s.) ve Hüseyin (a.s.) Emir Hazretlerini gömüp geri döndüğü zaman bir fakire rast geldiler ki, hazin bir sesle ağlayıp duruyordu. Hâlini sordular, adam, "Ey azizler, bir garip göçmenim. Mihnetim çok, arkadaşım yoldaşım yok" diye cevap verdi. Yeniden sordular: "Bu vakte kadar arkadaşın kimdi?" Fakir: "Bir yıl kadar var ki, her gün bu şehirden bir kimse, bana doğru gelir benimle dostluk eder, bütün ihtiyaçlarımı verir, giderdi." "İsmi nedir?" Cevap verdi: "Ben de ismini sormuştum. Bana, "Benim merhametim Hakkın rızası içindir, ün için değil" dedi. "Şekli, hâli nasıl bir kimseydi?" "Ben bir gözsüzüm fakat şu kadar biliyorum ki, iki gündür bana mübarek ayağıyla gelmiyor. Hâlimden şefkatli bakışlarımı eksik etti."