RESÛLULLAH HZ. FÂTIMA’NIN DÜNYAYA MEYLİNE HER ZAMAN ENGEL OLMUŞTUR (2)

Hz. Fâtıma (a.s.) Hz. Peygambere (s.a.v.) hâlini anlatıp, O'ndan bir cariye isteyince, Resûlullah (s.a.v.) ağladı ve şöyle dedi: "Ey Fâtıma! Beni hak ile gönderen Allah'a yemin ederim ki, şu anda mescide yiyecek yemekleri ve giyecek elbiseleri olmayan dört yüz tane adam bulunuyor. Eğer bir şeyden endişe etmeseydim, istediğini verirdim. Ey Fâtıma! Sevabın senden ayrılıp cariyeye gitmesini istemiyorum. Ali b. Ebi Tâlib'in kıyamet günü, hakkını Senden talep ederek Allah huzurunda Senden davacı olmasından korkuyorum." Sonra Peygamberimiz (s.a.v.) Fâtıma'ya (a.s.) tesbih namazını/ duasını öğretti. Bunun üzerine Hz. Fâtıma'ya, Emirü'l-Mü'minîn Ali (a.s.) şöyle der: "Sen Resûlullah'tan dünya malını istemek için gittin, Allah bize ahiret sevabı verdi." 79 79 Bihârü'l-Envâr, c. 43, s. 85